Już czas ukochać w sadzie pustkowie bezdomne,

Ptaki niebem schorzałe i drzewa ułomne

I płot, co tyle desek w złe stracił godziny,

Że na trawę cień rzuca przejrzystej drabiny.



Już czas ukochać wieczór z tamtej strony rzeki,

I zmarłego sąsiada ogród niedaleki,

I ciemność, co, nim duszę sny do snu uprzątną,

Żywi nas po kryjomu dobrocią pokątną.



Już czas ciułać okruchy ostatniego znoju

W ubogich złocistościach zalękłego pokoju,

I skroń złożyć w twe ręce, wycieńczone mgłami - 

I nie płakać - nie płakać wspólnymi siłami!


Ja tu stoję za drzwiami - za klonowymi,

I wciąż milczę ustami - rozkochanymi.

Noc nadchodzi w me ślady - tą samą drogą,

Pociemniało naokół - nie ma nikogo!



Od miłości zamieram - chętnie zamieram,

I drzwi twoje rozwieram - nagle rozwieram,

I do twojej alkowy wbiegam uparcie,

I przy łożu twym staję, niby na warcie!



Żaden lęk mię nie zlęknie i nie wyżenie,

Nawet rąk twych po murach spłoszone cienie,

Choćbyś mnie zaklinała wszystkimi słowy,

Już ja nigdy nie wyjdę z twojej alkowy.