Już czas ukochać w sadzie pustkowie bezdomne,

Ptaki niebem schorzałe i drzewa ułomne

I płot, co tyle desek w złe stracił godziny,

Że na trawę cień rzuca przejrzystej drabiny.



Już czas ukochać wieczór z tamtej strony rzeki,

I zmarłego sąsiada ogród niedaleki,

I ciemność, co, nim duszę sny do snu uprzątną,

Żywi nas po kryjomu dobrocią pokątną.



Już czas ciułać okruchy ostatniego znoju

W ubogich złocistościach zalękłego pokoju,

I skroń złożyć w twe ręce, wycieńczone mgłami - 

I nie płakać - nie płakać wspólnymi siłami!


Tej nocy niebo w dreszczach od gwiazd mrugawicy 

Kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary, 

To w próżnię swe radosne unosząc pożary, 

To zbliżająca je znowu ku mojej źrenicy 



Patrzę, niby przez nagły w mej ślepocie wyłom, 

A światy roziskrzone - zaledwo na mgnienie 

Odsłaniają mym oczom, jak nieba mogiłom, 

Dalekie, zatajone w srebrze ukwiecenie. 



Osłaniają swe jary, wzgórza i parowy, 

Już z jednego szum borów płonących dolata, 

Z drugiego - cisza grobów, a z trzeciego świata - 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy. 



Zasłuchany, wpatrzony stoję tak do świtu, 

Aż niebo wron zbudzonych przesłoni gromada, 

Gwiazdy giną w jaśnistych roztopach błękitu, 

I gąszcz rosy na rzęsach zbłyskanych osiada. 



Skroń znużoną pochylam do stogu na łące, 

Garścią rozćwierkanego rojem świerszczów siana 

Rzeźwię oczy, smugami gwiazd jeszcze gorące, 

I do snu odniałego padam na kolana. 



I śni mi się i trwogą uderza do głowy 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.