Jam - nie Osjan! W zmyślonej postaci ukryciu

Bezpiecznie śpiewam moją ze światem niezgodę!

Tarczą złudy obronny - zyskałem swobodę,

Której on by zapragnął, gdyby tkwił w tym życiu.



Za niego dźwigam brzemię należnej mi sławy

I za niego o przyszłość mych pieśni się trwożę -

Żyję tak, jakbym tego życia był ciekawy -

Ginę, jak on by ginął, choć zginąć nie może!



Ten go uczci, co będzie na moim pogrzebie,

Gdy moja mgła się z niego spokrewni tumanem.

Nikt się nigdy nie dowie, czym byłem dla siebie -

Dla innych chciałbym zawsze być tylko Osjanem.



Tak rzekł śpiewak, lecz własnym smutkom nie podołał,

I nagle: Boże, Boże! - do Boga zawołał.



Jam - nie Bóg! Twarzy mojej spragniony zatraty,

Maskę Boga przywdziałem - zdradziecko pokrewną,

I za Niego stworzyłem bezrozumne światy,

Tak, jak On by je stworzył... Na pewno! Na pewno!



Za niego w mrok się wdarłem, by trwać w obłąkaniu,

Tak jak On by to czynił, gdyby chciał się wdzierać!

Za Niego mrę na krzyżu, w bolesnym przebraniu

Tak właśnie, jak On marłby, gdyby mógł umierać!



Za Niego, jakby rozpacz gnała Go po niebie,

Płacząc - w próżnię uchodzę, by marnieć - odłogiem!

Nikt się nigdy nie dowie, czym byłem dla siebie!

Dla was, co się modlicie, jestem tylko - Bogiem.


Zwierciadło moje, bezdenny strumieniu, 

Tajemnych zwierzeń odwzorny krysztale! 

Po jakim żwirze, po jakim kamieniu 

Z otchłani w otchłań włóczyłeś swe fale, 

Nimeś wytropił sny moje i dotarł

Do mej sypialni, zbielałej od znoju, 

By znieruchomieć na ścian mych postoju 

-Srebrny - w szkarłatnym rozdwojeniu kotar! 

Z jakich ty dolin nieznanych i lasów

Wybiegłeś, szumiąc i dzwoniąc po darni, 

By zanieszumieć w pobliżu atłasów

Mojego łoża i mojej męczarni! 



Czeka mnie zawsze w twych głębiach udusznych

Schadzka ze sobą! I nikt nie wyśledzi

Pieszczot, którymi, jak lgnistym snem, bredzi

Ciał dwoje, sobie nawzajem posłusznych...

Z nich jedno, chłonąc upojeń mgłę białą, 

Własnym spojrzeniem swą nagość bezwstydzi, 

A drugie - w lustrze - udaje, że widzi, 

I tak omdlewa, jak gdyby widziało...



Strumieniu, piersi chłodzący mi obie! 

Ciało omyte fal twoich wezbraniem

Zbywa się nagle niewiedzy o sobie

I siebie pierwszym ogarnia kochaniem! 

Bo któż mnie kochać potrafi zgadliwiej, 

Niźli - ja sama? Któż baśń o pieszczocie

Spełni?... Kto dłonią, zagrzebaną w złocie

Mych włosów, w taki lwi sen rozegrzywi

Tę przędzę nikłą? Kto równy mi szale

Usta pokrwawi o sen mój, nim pierzchnie? 

Niczyja - będę! Wzburz gładką powierzchnię, 

Strumieniu chłonny! Rozwichrzyj swe fale! 

Wystąp z ciasnoty hebanowych brzegów! 

I zatop nagle tę moją świetlicę

I łoże, zmorą szarpane noclegów -

A mnie - zazdrosną o głąb topielicę -

Zmień w zwierciadlaną rusałkę, bym ciało, 

Samo się w sobie co chwila widzące, 

Bawiła pląsem, aż w pył się roztrącę

O śmierć, jak perła o perłę zuchwałą!