Cień za cieniem się ugania, a motyla  motyl ściga -

Rozpłakała się w lesie niekochana Jadwiga.



"Raczej ciało niepieszczone wilkom rzucić w bór za borem,

Niż nie zaznać pieszczoty choćby nawet z potworem!"



I wypełznął czerw spod ziemi zwilgotniałym pyskiem czynny.

"Ot ja ciebie popieszczę! Ot ja właśnie - nikt inny!" -



Obejrzała się na drogę i na tuman poza drogą.

"Oprócz ciebie na świecie nie mam, czerwiu, nikogo!"



Legła przy nim na murawie, głowie wsparła o kamiążek,

Miała kilka pierścieni i łez kilka i wstążek.



"Otom - twoja! Pieść do syta! Nie szczędź w lesie mego ciała!

Jam tu przyszła nie po to, bym się sama ostała..."



Wiatr warkocze jej z ramienia na to drugie ramię przesuł,

Ona była nieswoja, a on rad był i wesół.



Pyskiem własił się i włudził w piersi wonne, jak dwa jabłka,

Aż Jadwiga stęknęła, aż Jadwiga osłabła.



Krew jej w głowie zahuczała pogrzebnego echem dzwonu,

A to była choroba - i już blisko zgonu.



"Inni boją się miłować krwi schorzałej szaleniznę,

A ja nawet potrafię kochać ciała zgniliznę!" -



I przeniknął pieszczotami bezpowrotnie aż do kości -

Nie - nie było na świecie tak niesytej miłości!



Nie wiadomo, co za szumy z czasu w bezczas zaszumiały,

Gdy obnażył się w słońcu szkielet biały, bo - biały!



Maj był w lesie i na polu i opodal - na rozstaju -

W maju działo się właśnie - tyle jeno, że w maju.



Słychać było, jak w gęstwinie wiatr się krząta i chrabęści -

Tedy szkielet poskoczył i zacisnął swe pięści!



"Powiedz, czerwiu, gdzie jest tysiąc obiecanych w niebo ścieżek?"

A on tylko popatrzył - i nic nie rzekł, nic nie rzekł...



"Powiedz, czerwiu, czy Bóg widział moje męki, moje żale?

I czy jest On w niebiosach, czy też nie ma Go wcale?" -



A on zadarł pysk ku niebom i mackami ruszył dwiema

I pokazał na migi, że go nie ma, bo  - nie ma!



Więc ku snowi wieczystemu uchyliła nieco czoła

I spojrzała w zaświaty, a tam nicość dookoła!



A tam - nicość, rozścierwiona od padołów aż do wyżyn!

I tańcował i śmiał się biały szkielet Jadwiżyn...


Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne:

Lampa, gdy noc już zdąży świat mrokiem owionąć,

Winna zgasnąć w tej szybie, a tamtej zapłonąć.

Na znak ten oddech tracę. Już schody są ciemne.



Czekasz z dłonią na klamce i gdy drzwi otwiera,

Tulę tę dłoń, co jeszcze ma chłód klamki w sobie,

A ty zamian przyciskasz moje ręce obie

Do serca, które zawsze u drzwi obumiera.



Wchodzę ciszkiem, jak gdyby krok każdy knuł zbrodnię,

Między sprzęty, co dla mnie są sprzętami czarów.

Sama ścielesz swe łóżko według swych zamiarów,

By szczęściu i pieszczotom było w nim wygodnie.



I zazwyczaj dopóty milczymy oboje,

Dopóki nie dopełnisz podjętego trudu.

Ileż w dłoniach twych pieczy, miłości i cudu!

Kocham je, kocham za to, że piękne, że twoje.