Tej nocy niebo w dreszczach od gwiazd mrugawicy 

Kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary, 

To w próżnię swe radosne unosząc pożary, 

To zbliżająca je znowu ku mojej źrenicy 



Patrzę, niby przez nagły w mej ślepocie wyłom, 

A światy roziskrzone - zaledwo na mgnienie 

Odsłaniają mym oczom, jak nieba mogiłom, 

Dalekie, zatajone w srebrze ukwiecenie. 



Osłaniają swe jary, wzgórza i parowy, 

Już z jednego szum borów płonących dolata, 

Z drugiego - cisza grobów, a z trzeciego świata - 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy. 



Zasłuchany, wpatrzony stoję tak do świtu, 

Aż niebo wron zbudzonych przesłoni gromada, 

Gwiazdy giną w jaśnistych roztopach błękitu, 

I gąszcz rosy na rzęsach zbłyskanych osiada. 



Skroń znużoną pochylam do stogu na łące, 

Garścią rozćwierkanego rojem świerszczów siana 

Rzeźwię oczy, smugami gwiazd jeszcze gorące, 

I do snu odniałego padam na kolana. 



I śni mi się i trwogą uderza do głowy 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.


Ja tu stoję za drzwiami - za klonowymi,

I wciąż milczę ustami - rozkochanymi.

Noc nadchodzi w me ślady - tą samą drogą,

Pociemniało naokół - nie ma nikogo!



Od miłości zamieram - chętnie zamieram,

I drzwi twoje rozwieram - nagle rozwieram,

I do twojej alkowy wbiegam uparcie,

I przy łożu twym staję, niby na warcie!



Żaden lęk mię nie zlęknie i nie wyżenie,

Nawet rąk twych po murach spłoszone cienie,

Choćbyś mnie zaklinała wszystkimi słowy,

Już ja nigdy nie wyjdę z twojej alkowy.