Gdy domdlewasz na łożu, całowana przeze mnie,

Chcę cię posiąść na zawsze, lecz daremnie, daremnie!



Już ty właśnie - nie moja, już nie widzisz mnie wcale.

Oczy mgłą ci zachodzą, ślepną w szczęściu i szale!



Zapodziewasz się nagle w swoim własnym pomroczu,

Mam twe ciało posłuszne, ale ciało - bez oczu!...



Zapodziewasz się nagle w niewiadomej otchłani,

Gdziem nie bywał, nie śniwał, choć kochałem cię dla niej!...


Tej nocy niebo w dreszczach od gwiazd mrugawicy 

Kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary, 

To w próżnię swe radosne unosząc pożary, 

To zbliżająca je znowu ku mojej źrenicy 



Patrzę, niby przez nagły w mej ślepocie wyłom, 

A światy roziskrzone - zaledwo na mgnienie 

Odsłaniają mym oczom, jak nieba mogiłom, 

Dalekie, zatajone w srebrze ukwiecenie. 



Osłaniają swe jary, wzgórza i parowy, 

Już z jednego szum borów płonących dolata, 

Z drugiego - cisza grobów, a z trzeciego świata - 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy. 



Zasłuchany, wpatrzony stoję tak do świtu, 

Aż niebo wron zbudzonych przesłoni gromada, 

Gwiazdy giną w jaśnistych roztopach błękitu, 

I gąszcz rosy na rzęsach zbłyskanych osiada. 



Skroń znużoną pochylam do stogu na łące, 

Garścią rozćwierkanego rojem świerszczów siana 

Rzeźwię oczy, smugami gwiazd jeszcze gorące, 

I do snu odniałego padam na kolana. 



I śni mi się i trwogą uderza do głowy 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.