Niepostrzeżenie w morza urasta głębinie

Fala, która w niebiosach szuka dla się tronu.

Niepochwytna dla oka w narodzin godzinie,

Olbrzymieje tym śpieszniej, im bliższa jest zgonu. 



Cicha bywa, gdy wzbiera nad sióstr zmarłych tłumem,

Aż załamie się w miejscu, gdzie się skędzierzawi,

Wówczas, węsząc śmierć spodem, burzy się i wrzawi

I uderza o brzegi swym pośmiernym szumem. 



I z tym szumem, malejąc pada na kolana

I na ląd swe pozgonne wysypując śniegi.

Czy zaszumisz po śmierci, duszo przewezbrana?

Czy uderzysz raz jeszcze o znajome brzegi?


Tej nocy niebo w dreszczach od gwiazd mrugawicy 

Kołysało swój bezmiar w sąsiednie bezmiary, 

To w próżnię swe radosne unosząc pożary, 

To zbliżająca je znowu ku mojej źrenicy 



Patrzę, niby przez nagły w mej ślepocie wyłom, 

A światy roziskrzone - zaledwo na mgnienie 

Odsłaniają mym oczom, jak nieba mogiłom, 

Dalekie, zatajone w srebrze ukwiecenie. 



Osłaniają swe jary, wzgórza i parowy, 

Już z jednego szum borów płonących dolata, 

Z drugiego - cisza grobów, a z trzeciego świata - 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy. 



Zasłuchany, wpatrzony stoję tak do świtu, 

Aż niebo wron zbudzonych przesłoni gromada, 

Gwiazdy giną w jaśnistych roztopach błękitu, 

I gąszcz rosy na rzęsach zbłyskanych osiada. 



Skroń znużoną pochylam do stogu na łące, 

Garścią rozćwierkanego rojem świerszczów siana 

Rzeźwię oczy, smugami gwiazd jeszcze gorące, 

I do snu odniałego padam na kolana. 



I śni mi się i trwogą uderza do głowy 

Krzyk o pomoc i zawiew południa lipcowy.