Zwierciadło moje, bezdenny strumieniu, 

Tajemnych zwierzeń odwzorny krysztale! 

Po jakim żwirze, po jakim kamieniu 

Z otchłani w otchłań włóczyłeś swe fale, 

Nimeś wytropił sny moje i dotarł

Do mej sypialni, zbielałej od znoju, 

By znieruchomieć na ścian mych postoju 

-Srebrny - w szkarłatnym rozdwojeniu kotar! 

Z jakich ty dolin nieznanych i lasów

Wybiegłeś, szumiąc i dzwoniąc po darni, 

By zanieszumieć w pobliżu atłasów

Mojego łoża i mojej męczarni! 



Czeka mnie zawsze w twych głębiach udusznych

Schadzka ze sobą! I nikt nie wyśledzi

Pieszczot, którymi, jak lgnistym snem, bredzi

Ciał dwoje, sobie nawzajem posłusznych...

Z nich jedno, chłonąc upojeń mgłę białą, 

Własnym spojrzeniem swą nagość bezwstydzi, 

A drugie - w lustrze - udaje, że widzi, 

I tak omdlewa, jak gdyby widziało...



Strumieniu, piersi chłodzący mi obie! 

Ciało omyte fal twoich wezbraniem

Zbywa się nagle niewiedzy o sobie

I siebie pierwszym ogarnia kochaniem! 

Bo któż mnie kochać potrafi zgadliwiej, 

Niźli - ja sama? Któż baśń o pieszczocie

Spełni?... Kto dłonią, zagrzebaną w złocie

Mych włosów, w taki lwi sen rozegrzywi

Tę przędzę nikłą? Kto równy mi szale

Usta pokrwawi o sen mój, nim pierzchnie? 

Niczyja - będę! Wzburz gładką powierzchnię, 

Strumieniu chłonny! Rozwichrzyj swe fale! 

Wystąp z ciasnoty hebanowych brzegów! 

I zatop nagle tę moją świetlicę

I łoże, zmorą szarpane noclegów -

A mnie - zazdrosną o głąb topielicę -

Zmień w zwierciadlaną rusałkę, bym ciało, 

Samo się w sobie co chwila widzące, 

Bawiła pląsem, aż w pył się roztrącę

O śmierć, jak perła o perłę zuchwałą!


Hasło nasze ma dla nas swe dzieje tajemne:

Lampa, gdy noc już zdąży świat mrokiem owionąć,

Winna zgasnąć w tej szybie, a tamtej zapłonąć.

Na znak ten oddech tracę. Już schody są ciemne.



Czekasz z dłonią na klamce i gdy drzwi otwiera,

Tulę tę dłoń, co jeszcze ma chłód klamki w sobie,

A ty zamian przyciskasz moje ręce obie

Do serca, które zawsze u drzwi obumiera.



Wchodzę ciszkiem, jak gdyby krok każdy knuł zbrodnię,

Między sprzęty, co dla mnie są sprzętami czarów.

Sama ścielesz swe łóżko według swych zamiarów,

By szczęściu i pieszczotom było w nim wygodnie.



I zazwyczaj dopóty milczymy oboje,

Dopóki nie dopełnisz podjętego trudu.

Ileż w dłoniach twych pieczy, miłości i cudu!

Kocham je, kocham za to, że piękne, że twoje.