Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Jam - nie Osjan! W zmyślonej postaci ukryciu

Bezpiecznie śpiewam moją ze światem niezgodę!

Tarczą złudy obronny - zyskałem swobodę,

Której on by zapragnął, gdyby tkwił w tym życiu.



Za niego dźwigam brzemię należnej mi sławy

I za niego o przyszłość mych pieśni się trwożę -

Żyję tak, jakbym tego życia był ciekawy -

Ginę, jak on by ginął, choć zginąć nie może!



Ten go uczci, co będzie na moim pogrzebie,

Gdy moja mgła się z niego spokrewni tumanem.

Nikt się nigdy nie dowie, czym byłem dla siebie -

Dla innych chciałbym zawsze być tylko Osjanem.



Tak rzekł śpiewak, lecz własnym smutkom nie podołał,

I nagle: Boże, Boże! - do Boga zawołał.



Jam - nie Bóg! Twarzy mojej spragniony zatraty,

Maskę Boga przywdziałem - zdradziecko pokrewną,

I za Niego stworzyłem bezrozumne światy,

Tak, jak On by je stworzył... Na pewno! Na pewno!



Za niego w mrok się wdarłem, by trwać w obłąkaniu,

Tak jak On by to czynił, gdyby chciał się wdzierać!

Za Niego mrę na krzyżu, w bolesnym przebraniu

Tak właśnie, jak On marłby, gdyby mógł umierać!



Za Niego, jakby rozpacz gnała Go po niebie,

Płacząc - w próżnię uchodzę, by marnieć - odłogiem!

Nikt się nigdy nie dowie, czym byłem dla siebie!

Dla was, co się modlicie, jestem tylko - Bogiem.