Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Ja tu stoję za drzwiami - za klonowymi,

I wciąż milczę ustami - rozkochanymi.

Noc nadchodzi w me ślady - tą samą drogą,

Pociemniało naokół - nie ma nikogo!



Od miłości zamieram - chętnie zamieram,

I drzwi twoje rozwieram - nagle rozwieram,

I do twojej alkowy wbiegam uparcie,

I przy łożu twym staję, niby na warcie!



Żaden lęk mię nie zlęknie i nie wyżenie,

Nawet rąk twych po murach spłoszone cienie,

Choćbyś mnie zaklinała wszystkimi słowy,

Już ja nigdy nie wyjdę z twojej alkowy.