Dzień skrzydlaty



Rozwidniły się w słońcu dwie otchłanie - dwa światy - 

Myśmy byli - w obydwu... A dzień nastał skrzydlaty.



Nikt nie umarł w dniu owym - nie zataił się w cieniu...

I pamiętam, żem myślał o najdalszym strumieniu.



Nie mówiłaś nic do mnie, lecz odgadłem twe słowa,

A on - zjawił sięnagle... Zaszumiała dąbrowa.



Taki - drobny i nikły... I miał - ciernie na skroni.

I uklękliśmy razem - w pierwszej z brzegu ustroni.



W pierwszej z brzegu ustroni - w pierwszej kwiatów powodzi

I zdziwiło nas bardzo, że tak biednie przychodzi.



Ubożeliśmy chętnie - my i nasze zdziwienie...

A on - patrzał i patrzał... Cudaczniało istnienie...



Zrozumieliśmy wszystko! - I że właśnie tak trzeba!

I że można - bez szczęścia... I że można - bez nieba...



Tylko drobnieć i maleć od nadmiaru kochania.

A to była odpowiedź, i nie było - pytania.



I jużodtąd na zawsze przemilczeliśmy siebie,

A świat znów się stał - światem... I czas płynął po niebie.



I chwyciłaś źdżbło czasu, by potrzymać je w dłoni,

A on - patrzał i patrzał... I miał - ciernie na skroni.

	               

przekł.. Wacław Borowy

"Od Kochanowskiego do Staffa"

Warszawa 1992r


Niepostrzeżenie w morza urasta głębinie

Fala, która w niebiosach szuka dla się tronu.

Niepochwytna dla oka w narodzin godzinie,

Olbrzymieje tym śpieszniej, im bliższa jest zgonu. 



Cicha bywa, gdy wzbiera nad sióstr zmarłych tłumem,

Aż załamie się w miejscu, gdzie się skędzierzawi,

Wówczas, węsząc śmierć spodem, burzy się i wrzawi

I uderza o brzegi swym pośmiernym szumem. 



I z tym szumem, malejąc pada na kolana

I na ląd swe pozgonne wysypując śniegi.

Czy zaszumisz po śmierci, duszo przewezbrana?

Czy uderzysz raz jeszcze o znajome brzegi?